Otrzymujemy dzisiaj w Liturgii Słowa piękny fragment z Listu do Hebrajczyków (Hbr 4,12 – 16), który mówi o bliskości Jezusa. On jest tym, który współczuje nam, dlatego, że przyjął na siebie ludzką naturę. Św. Teresa z Avila mówiła, że o wszystko możemy prosić Boga przez człowieczeństwo Pana Jezusa.
Dopiero co przeżywaliśmy tajemnicę Bożego Narodzenia, czyli tego momentu historii zbawienia, gdy Słowo stało się Ciałem i zamieszkało wśród nas. Jezus jest do nas podobny we wszystkim oprócz grzechu – dosłownie we wszystkim, dlatego doskonale nas rozumie i może współczuć naszym zmaganiom, walkom, które przeżywamy, naszym słabościom, które dopadają nas niemal codziennie.
Nie tylko może współczuć, ale przez tajemnicę swej niezwykłej obecności być w jej centrum, to znaczy, że kiedy my cierpimy, On cierpi w nas, kiedy walczymy, On walczy w nas, kiedy doświadczamy słabości On jest w tym doświadczeniu. To wiara daje nam taką możliwość, dlatego prośmy Jezusa, by dał nam zobaczyć siebie w naszej prozie życia, abyśmy mogli Mu dziękować i oddawać chwałę.
