WYJŚĆ NA PUSTYNIĘ Centrum Pojednania La Salette, Dębowiec
Aktualności   ❯   WYJŚĆ NA PUSTYNIĘ
6 grudnia 2020

WYJŚĆ NA PUSTYNIĘ

Druga Niedziela Adwentu, Rok B, I

Jak jest napisane u proroka Izajasza: «oto Ja posyłam wysłańca mego przed Tobą; on przygotuje drogę Twoją. Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie dla Niego ścieżki», wystąpił Jan Chrzciciel na pustyni i głosił chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów. Ciągnęła do niego cała judzka kraina oraz wszyscy mieszkańcy Jerozolimy i przyjmowali od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając swoje grzechy.
Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a żywił się szarańczą i miodem leśnym. i tak głosił: «idzie za mną mocniejszy ode mnie, a ja nie jestem godzien, aby schyliwszy się, rozwiązać rzemyk u Jego sandałów. Ja chrzciłem was wodą, on zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym».

(Mk 1, 1-8)


W dzisiejszym świecie bardzo trudno jest doświadczyć ciszy i samotności. Często nawet ktoś celowo zagłusza swoje myśli, aby nie konfrontować się z tym, co jest w jego sercu. To bardzo komplikuje życie. Nie pozwala właściwie spojrzeć na daną sytuację. Adwent jest szansą wyjścia na pustynię, gdzie Bóg mówi i uzdrawia przez swoje Słowo.

Wskazuje na to postawa Jana Chrzciciela, który wzywa do prostowania dróg życia. Co to jednak oznacza? Ufność i wiara rodzi się w prostocie serca, dziecięcej naiwności. Komplikacje pojawiają się tam, gdzie człowiek chce żyć zupełnie po swojemu nie licząc się z Bogiem i innymi ludźmi. Zasady życia z Bogiem są bardzo proste. Jest ich dziesięć. To przykazania, które pozwalają przejść przez życie z miłością.

Ci, którzy wychodzą na pustynię, aby słuchać Jana, pozostawiają za sobą rozkrzyczany świat. Mogą wówczas bardziej nastawić ucha na Boże wezwania. Jedynie w ciszy i samotności można podjąć najważniejsze życiowe decyzje. Jedynie w ciszy i samotności można odpowiedzieć sobie na pytanie, czy dana osoba jest wolą Boga na moje życie. To również przestrzeń przeżycia tęsknoty i straty. Ponieważ często, wyprostowanie dróg życia, wiąże się z przebaczeniem i pojednaniem.

Pustynia pozwala usłyszeć głos sumienia, wolny od opinii innych. Stanięcie w prawdzie przed samym sobą prowadzi do wyznanie grzechów. Jednak nie po to, aby siebie pogrążyć w rozpaczy. Oczyszczenie serca przynosi pokój i doświadczenie miłości, która przygarnia mnie takiego jaki jestem. Bóg nie chce mnie doskonałego, ale prawdziwego.

Adwent jako czas pustyni, otwiera oczy i pozwala odpowiedzieć sobie na pytania: Na co ja w swoim życiu czekam najbardziej? A może na kogo? Dzięki znalezieniu na nie odpowiedzi, uda nam się uniknąć powiedzenia: Święta, Święta i po Świętach. Czyli obrazu naszego życia, w którym nie zmieniło się nic i nadal wszystko zależy od nas.

——————————-

diakon Tomasz Skrzęta MS – WSD Księży Saletynów, Kraków

——————————-