WINNICA PANA Centrum Pojednania La Salette, Dębowiec
Aktualności   ❯   WINNICA PANA
4 października 2020

WINNICA PANA

XXVII Niedziela zwykła, Rok A, II

Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu:
«Posłuchajcie innej przypowieści. Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznie, zbudował wieżę, w końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał.
Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by odebrali plon jemu należny. Ale rolnicy chwycili jego sługi i jednego obili, drugiego zabili, trzeciego zaś ukamienowali. Wtedy posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem, lecz i z nimi tak samo postąpili. W końcu posłał do nich swego syna, tak sobie myśląc: Uszanują mojego syna.
Lecz rolnicy, zobaczywszy syna, mówili do siebie: „To jest dziedzic; chodźcie, zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo”. Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili. Kiedy więc przybędzie właściciel winnicy, co uczyni z owymi rolnikami?»
Rzekli Mu: «Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom, takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze».
Jezus im rzekł: «Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: „Ten właśnie kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach”. Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce».

(Mt 21, 33-43)


Winnica: to rzecz bardzo ceniona w Izraelu. Była też przedmiotem pożądania: by ją mieć niektórzy posługiwali się niesprawiedliwością, przewrotnością wykorzystywali przewagę mając władzę, itd. Czy to w pieśni Izajasza czy to w przypowieści Pana Jezusa winnica jest darem, jest czymś co Bóg powierza. U Izajasza winnicą jest dom Izraela, w ustach Pana Jezusa winnica to Królestwo Boże powierzone najpierw Izraelowi a następnie narodom pogańskim wezwanym również do wiary w Boga Jedynego.

Winnica to metafora także naszego życia, to metafora wspólnoty Kościoła do którego należę to może być metafora twojego małżeństwa, twojej rodziny.

Bóg nam powierza w zaufaniu swoje dary, ponieważ nas kocha. Jego dary są skierowane do tego co w nas najlepsze, co dąży do szczęścia, pokoju, piękna, miłości.

Czy to historia Izraela czy nasze historie są świadkiem, że my, ludzie nie dochowujemy wierności, nie umiemy żyć z daru, nie mamy serca wdzięcznego. Powodowani pychą próbujemy sobie za wszelką cenę przywłaszczyć to co Bóg powierza. A skutki tego są opłakane: stajemy się zabójcami w takim sensie, że z chciwości zabijamy w sobie wdzięczność, zależność od Boga, stajemy się nieufni względem Boga, tracimy pokój i radość.

Pan Jezus przyjął na siebie skutki naszej pychy i chciwości, – został odrzucony przez nas budowniczych-zabójców – a Bóg sprawił, że to właśnie On, odrzucony jest kamieniem węgielnym dla budowania na Nim relacji, życia z Bogiem. Jak to jest możliwe? Jak to jest możliwe, bym po tym wszystkim co uczyniłem złego względem Boga i ludzi mógł wydawać dobre owoce, takie na jakie czeka Bóg? Jest to możliwe, bo to dzieło jest dziełem Boga w nas.

——————————-

ks. Antoni Skałba MS – kustosz sanktuarium w La Salette, Francja

——————————-