Wiara i zaufanie Centrum Pojednania La Salette, Dębowiec
Aktualności   ❯   Wiara i zaufanie
19 stycznia 2021

Wiara i zaufanie

Wtorek, II Tydzień zwykły, Rok B, I

Wspomnienie św. Józefa Sebastiana Pelczara, biskupa

Pewnego razu, gdy Jezus przechodził w szabat pośród zbóż, uczniowie Jego zaczęli po drodze zrywać kłosy. Na to faryzeusze mówili do Niego: «Patrz, czemu oni czynią w szabat to, czego nie wolno?»
On im odpowiedział: «Czy nigdy nie czytaliście, co uczynił Dawid, kiedy znalazł się w potrzebie i poczuł głód, on i jego towarzysze? Jak wszedł do domu Bożego za Abiatara, najwyższego kapłana, i jadł chleby pokładne, które tylko kapłanom jeść wolno; i dał również swoim towarzyszom».
I dodał: «To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Zatem Syn Człowieczy jest Panem także szabatu».

(Mk 2, 23-28)


Abraham człowiek obietnicy i nadziei

W pierwszym czytaniu z Listu do Rzymian jest wspomniany Abraham, jako ten któremu Bóg przekazał obietnicę. Wydawało się po ludzku, że to co Abraham usłyszał od Boga jest niemożliwe do zrealizowania. Jak można być ojcem wielu narodów, mając sto lat i bezpłodną starą już żonę. Wiele się mówi o Abrahamie, jako o człowieku wiary a nawet ojcu wiary. Prawdą jest, ze Abraham zaufał Bogu, Jego Słowu. Jego wiara jest figurą wszelkiego zaufania Bogu dla nas w sytuacjach trudnych, beznadziejnych. W życiu wiele razy jesteśmy w takiej sytuacji postawieni. Jak było w życiu Abrahama, tak też jest w naszym życiu. My też otrzymaliśmy od Boga obietnicę życia i zbawienia. Aby żyć obietnicą potrzebna jest wiara, która zawsze kroczy w parze z nadzieją. Historia Abrahama i jego postawa wobec Boga jest zachętą i drogą wiary i nadziei dla nas. „On to wbrew nadziei uwierzył nadziei, że stanie się ojcem wielu narodów zgodnie z tym, co było powiedziane: takie będzie twoje potomstwo. I nie zachwiał się w wierze, choć stwierdził, że ciało jego jest już obumarłe – miał już prawie sto lat – i że obumarłe jest łono Sary. I nie okazał wahania ani niedowierzania co do obietnicy Bożej, ale się wzmocnił w wierze” (Rz 4,18-20). Bóg jest wierny wobec człowieka.

Abraham przez wiele lat żył nadzieją na wypełnienie tego, co usłyszał od Boga. „A ponieważ Abraham tak cierpliwie oczekiwał, otrzymał to, co było obiecane” (Hbr 6, 15 ).

Jezus jest panem Szabatu

Największe obietnice Boga Żydzi przypominali sobie w szabat. Szabat od początku był dniem Pańskim. „Dzień siódmy będzie szabatem odpoczynku, poświęconym Panu” (Wj 31,15) – mówi Bóg do Izraela. Żydzi wspominali w tym dniu Boga Stwórcę oraz Jego dzieło wyzwolenia z niewoli Egipskiej, gdzie czekała ich śmierć. Wspominali zatem wielkie dzieła Boga, Jego interwencję, która oznaczała dla nich życie. Trzeba się było zatrzymać, nie wykonywać żadnej pracy. „Ewangelia przytacza wiele sytuacji, gdy oskarżano Jezusa o naruszenie prawa szabatu. Jednak Jezus nigdy nie narusza świętości tego dnia” (KKK 2173), wyjaśnia jedynie jego sens, mówiąc, że „to szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu”.

Największym darem szabatu jest sam Bóg. Szabat ma nam uświadomić, że wszystko jest darem Boga, a największym jest Syn Boży, ofiarowany nam na zbawienie. Dla nas tym dniem Szabatu, odpoczynku w Bogu jest niedziela, dzień Zmartwychwstania Chrystusa. Jest to dzień szczególnego wspomnienia obietnicy życia wiecznego w Chrystusie. Chrystus jest Panem wszystkiego. Chrystus ma klucze śmierci i piekła. To Król królów i Pan panów, Alfa i Omega, Pierwszy i Ostatni, Początek i Koniec. On jest kresem prawa, w Nim wszystkie obietnice Boże są tak i amen.

——————————-

ks. Kazimierz Wolan MS – duszpasterz, rekolekcjonista pracuje w “Centrum Pojednania” w Dębowcu

——————————-

 

 

Nadchodzące wydarzenia

3-5 luty - Kurs Nowe życie z Bogiem

10–12 luty - Rekolekcje dla porzuconych

10-12 luty - Rekolekcje Trzeźwościowe

16-19 luty - Rekolekcje o spowiedzi z możliwością spowiedzi generalnej

3-5 marzec - Rekolekcje o miłosiernym Ojcu

21-23 kwiecień - Rekolekcje dla małżeństw niesakramentalnych


pokaż wszystkie


„Nikt nie wierzył w Sokratesa do tego stopnia, by oddać życie za jego naukę; ale dla Chrystusa nawet ludzie prości i niewykształceni nie tylko gardzili opinią tego świata, lecz i odrzucali lęk przed śmiercią.”
(św. Justyn)
    "