Oddać Bogu to, co należy do Niego Centrum Pojednania La Salette, Dębowiec
Aktualności   ❯   Oddać Bogu to, co należy do Niego
1 czerwca 2021

Oddać Bogu to, co należy do Niego

Wtorek, IX Tydzień zwykły, Rok B, I

Wspomnienie św. Justyna, męczennika

Uczeni w Piśmie i starsi posłali do Jezusa kilku faryzeuszów i zwolenników Heroda, którzy mieli podchwycić Go w mowie. Ci przyszli i rzekli do Niego: «Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i na nikim ci nie zależy. Bo nie oglądasz się na osobę ludzką, lecz drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Czy wolno płacić podatek cezarowi, czy nie? Mamy płacić czy nie płacić?»
Lecz On poznał ich obłudę i rzekł do nich: «Czemu wystawiacie Mnie na próbę? Przynieście mi denara; chcę zobaczyć». Przynieśli, a On ich zapytał: «Czyj jest ten obraz i napis?»
Odpowiedzieli Mu: «Cezara».
Wówczas Jezus rzekł do nich: «Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga».
I byli pełni podziwu dla Niego.

(Mk 12, 13-17)


Jak moneta nosi obraz Cezara, tak człowiek jest obrazem Boga i należy do Boga. Daniną płaconą Bogu jest oddanie się Jemu miłując Go całym sercem, a bliźniego jak siebie samego. Kryterium rozeznania jakie daje nam Jezus Chrystus jest takie: W każdej sprawie należy najpierw dawać Bogu to, co należy do Boga. Tylko wtedy będziemy wiedzieć co należy dać kolejnemu Cezarowi.

W tym duchu kaznodzieja Domu Papieskiego kard. Raniero Cantalamessa w tegorocznym kazaniu podczas Liturgii Męki Pańskiej, pod przewodnictwem papieża Franciszka, w bazylice św. Piotra; przestrzegł biskupów przed opowiadaniem się po jednej stronie sceny politycznej, bo wtedy stają się pasterzami tylko części wiernych. Pytając, co jest najczęstszą przyczyną podziałów między katolikami, zaznaczył, że „nie jest to dogmat, nie są to sakramenty i posługi, ale jest to opcja polityczna, kiedy przeważa nad opcją religijną i kościelną, i opowiada się za jakąś ideologią, całkowicie zapominając o wartości i obowiązku posłuszeństwa w Kościele”.

Oznacza to, że w sercu człowieka ważniejsze stało się królestwo tego świata, niż królestwo Boże. W czasach Jezusa również istniała silna polaryzacja polityczna. Były cztery partie: faryzeusze, saduceusze, herodianie i zeloci. Jezus nie stanął po stronie żadnej z nich i energicznie opierał się próbom przeciągnięcia go na jedną lub drugą stronę. W tej decyzji wiernie za Nim podążała pierwsza wspólnota chrześcijańska. Jest to przykład dla nas wszystkich, jak postępować dzisiaj. Kościół powierza przede wszystkim świeckim zadanie przekładania społecznych, ekonomicznych i politycznych wskazań Ewangelii na wybory, także różne, pod warunkiem, by zawsze zachowywały szacunek dla innych i były pokojowe.

Niech zwieńczeniem będą ponadczasowe słowa kard. Stefana Wyszyńskiego: „Uczymy, że należy oddać, co jest Cezara Cezarowi, a co Bożego Bogu. Ale gdy Cezar siada na ołtarzu, to mówimy krótko: nie wolno! Gdyby postawiono nas wobec alternatywy: albo poddanie jurysdykcji kościelnej jako narzędzia władzy świeckiej, albo osobista ofiara, wahać się nie będziemy. Pójdziemy za głosem apostolskiego naszego powołania i kapłańskiego sumienia, idąc z wewnętrznym pokojem i świadomością, że do prześladowania nie daliśmy powodu, że cierpienie staje się naszym udziałem nie za co innego, lecz tylko za sprawę Chrystusa i Chrystusowego Kościoła. Rzeczy Bożych na ołtarzach Cezara składać nam nie wolno. Non possumus!”.

——————————-

ks. Wawrzyniec Skraba MS – mistrz nowicjatu, mieszka w Dębowcu

——————————-