Nieczułość na głos Boga Centrum Pojednania La Salette, Dębowiec
Aktualności   ❯   Nieczułość na głos Boga
13 grudnia 2019

Nieczułość na głos Boga

Piątek, II Tydzień Adwentu, Rok A, II

Wspomnienie św. Łucji, dziewicy i męczennicy

Jezus powiedział do tłumów:
«Z kim mam porównać to pokolenie? Podobne jest do przesiadujących na rynku dzieci, które głośno przymawiają swym rówieśnikom: „Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wy nie zawodziliście”. Przyszedł bowiem Jan, nie jadł ani nie pił, a oni mówią: „Zły duch go opętał”. Przyszedł Syn Człowieczy, je i pije, a oni mówią: „Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników”. A jednak mądrość usprawiedliwiona jest przez swe czyny».

(Mt 11, 16-19)


Dzisiejsza liturgia słowa koncentruje się wokół odpowiedzialności za powierzone nam przez Boga słowo. Zwracając się do tłumów Jezus przywołuje powiedzenie mówiące o bawiących się na rynku dzieciach. Niestety nie znamy kontekstu tego przysłowia. Być może chodzi w nim o zabawę, w której uczestniczyły dwie grupy dzieci. Jedna z nich za pomocą znaków starała się ukazać jakąś rzeczywistość, podczas gdy druga miała ją odgadnąć i odpowiednio zareagować, np.: na granie na flecie tańcem, a na zawodzenie lamentem. Gdy, któraś grupa się myliła dzieci miały by recytować przytoczone przez Jezusa słowa. Jasny natomiast jest zarzut Jezusa, który odnosi przytoczone słowa do swoich słuchaczy, którzy nie potrafią odczytać i zinterpretować znaków dawanych przez Boga w postaciach Jana Chrzciciela, a następnie samego Jezusa. Nie przyjmując słowa Izrael nie potrafi przyjąć ofiarowanego przez Boga zbawienia.

Bardzo ciekawą szczegół dostrzegł w dzisiejszej Ewangelii św. Hieronim. Otóż użyty przez Jezusa bardzo rzadki czasownik „tańczyć” (gr. orheomai) występuje w Starym Testamencie jedynie sześć razy, z czego w pięciu przypadkach pojawia się w opisie tej samej sytuacji: Dawida tańczącego przed arką przymierza wprowadzaną w uroczystej procesji do Jerozolimy. W opisanej w Drugiej Księdze Samuela i Pierwszej Księdze Kronik scenie żona Dawida, Mikal, wyśmiewa się ze swego męża zarzucając mu niepoważne, jak na króla, zachowanie. W odpowiedzi Dawid deklaruje: „Przed Panem, który wybrał mnie zamiast ojca twego i całej twej rodziny i ustanowił mnie wodzem ludu Pańskiego, Izraela, przed Panem będę tańczył (orheomai)” (2 Sam 6,21). Stary Testament ukazuje Dawida jako człowieka wrażliwego, który śmieje się, tańczy i gra na cytrze, a przy innych okazjach lamentuje opłakując śmierć swoich przyjaciół i synów. Otaczający go tłum nie przeszkadza mu swobodnie wyrażać swoich uczuć i angażować całego siebie w to, co robi. Ta wrażliwość pozwala mu prawidłowo odczytywać kierowanego do niego przez Boga słowa i poddawać się ich prowadzeniu. Z drugiej strony zewnętrzna poprawność sprowadziła na Mikal karę w postaci bezdzietności. Tłumiona z lęku o opinię innych wrażliwość staje się dla niej pułapką.

Cała ta scena głęboko współgra z dzisiejszą Ewangelią, w której Jezus wyrzuca Izraelitom nieczułość na głos przemawiającego do nich Boga. Wypowiadane przez nich w kierunku Jana Chrzciciela i Jezusa oskarżenia są jedynie wymówką usprawiedliwiającą zatwardziałość ich serc. Odrzucając słowo Boga Izraelici, podobnie jak Mikal, stają się niezdolni do wydania życia. Nie potrafią się ocalić.

——————————-

ks. Marcin Ciunel MS – Rektor WSD Księży Saletynów, Kraków

——————————-