Dar czasu Centrum Pojednania La Salette, Dębowiec
Aktualności   ❯   Dar czasu
6 października 2020

Dar czasu

Wtorek, XXVII Tydzień zwykły, Rok A, II

Jezus przyszedł do jednej wsi. Tam pewna niewiasta, imieniem Marta, przyjęła Go w swoim domu. Miała ona siostrę, imieniem Maria, która usiadłszy u nóg Pana, słuchała Jego słowa.
Marta zaś uwijała się około rozmaitych posług. A stanąwszy przy Nim, rzekła: «Panie, czy Ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu? Powiedz jej, żeby mi pomogła».
A Pan jej odpowiedział: «Marto, Marto, martwisz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego. Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona».

(Łk 10, 38-42)


Wielu współczesnych ludzi cierpi na chorobę samotności. Z jednej strony jest w nich pragnienie głębokich relacji, prawdziwych przyjaźni. Z drugiej jednak często nie mają na to czasu, tłumacząc się tym, że kiedyś przyjdzie odpowiedni moment. Dramatem jest, gdy ktoś po wielu latach odkrywa, że nie przeżył swojego życia w pełni.

Jezus w dzisiejszej Ewangelii wychodzi naprzeciw pragnieniom ludzi, którzy są dla Niego ważni. Ofiarowuje im dar przyjaźni i swój czas. To niezwykły dar. Chrystus ma świadomość , że jego pobyt na ziemi dobiega końca, a jednak nie rezygnuje z tego zwyczajnego spotkania. Można odnieść wrażenie, że to swoiste „zmarnowanie czasu” z drugim człowiekiem, pozwala Mu w pełni ukazać, jaki Bóg jest naprawdę.

Marta i Maria również poświęcają swój czas dla Jezusa. Jednak każda z nich przeżywa to spotkanie w zupełnie inny sposób. Maria odpowiada na zaproszenie Jezusa, by z Nim po prostu być. Marta natomiast, chce najpierw wszystko przygotować, zapiąć na ostatni guzik. Nie dostrzega, że może rzeczywiście zmarnować tę niezwykłą chwilę odwiedzin Przyjaciela.

My również możemy być często przekonani, że na spotkaniu z Jezusem, trzeba nam się pokazać z jak najlepszej strony. Tymczasem, On oczekuje tylko jednego – daru naszego czasu.

Zarówno przyjaźń z Bogiem jak i z człowiekiem wymaga spotkania. Takiego codziennego, zwyczajnego, które dla ludzi z zewnątrz może zdawać się marnowaniem czasu.

——————————-

diakon Tomasz Skrzęta MS – WSD Księży Saletynów, Kraków

——————————-