Jeżeli Bóg dopuszcza do istnienia, przez poczęcie, skończoną ilość ludzi – dajmy na to oznaczoną literą „N” – to nie można powiedzieć, że gdy wystąpi „N-1” w przeznaczeniu do Królestwa Niebieskiego (bo ktoś uparcie odrzuca Boga i Jego plan zbawienia), to Bóg zawsze będzie dążył do tego żeby „N-1” stało się „N”, czyli dąży do pełni liczby zbawionych wśród tych, których stworzył. Oczywiście, jeżeli ktoś w postawie odrzucania Boga i Jego planu umrze, nie nawróci się mimo istniejących do tego okazji, to utrwali swoje istnienie na wieczność w oddaleniu od Boga, czyli się potępi. Gdy jego status potępienia się potwierdzi, liczba „N-1” już nie ma sensu, bo następuje znowu liczba „N”, w której znajdują się wszyscy ŻYJĄCY na ziemi ludzie, dla których Bóg nigdy nie odwołuje swojego planu: WSZYSCY oni mają być zbawieni!
Boga interesuje tylko Totalność, Nieskończoność, Pełnia, Wszystkość, Zawszość i Każdość (jeżeli takie słowa istnieją). Nawet brak jednej jednostki – jednej, jedynej osoby – jest brakiem „wołającym o pomstę do Nieba”. To jest zupełna niedoskonałość, której Bóg nie chce tolerować, a więc czyni wszystko, aby uzupełnić „BRAK” w całości i aby dołączył on lub ona do pełni.
Bardzo się wszyscy różnimy. Taki jest zamiar Boga, aby każdy był niepowtarzalnym egzemplarzem Dziecka Bożego, które jest podobne w istocie do Boga, ale nigdy idealnie tożsame z Bogiem. Tylko wszyscy razem oddajemy najbliżej do oryginału podobieństwo do Boga; tylko wspólnota wszystkich stworzonych ludzi „rysuje” obraz Boga w Jego wielowymiarowości, wielkości oraz niedościgłej mądrości, pięknie, dobru i prawdzie.
„Wszyscy należymy do Pana” twierdzi św. Paweł, i tylko WSZYSCY bez wyjątku jesteśmy Panu potrzebni w Niebie.
Brak jednej owcy, brak jednej drachmy, to są sytuacje nie do lekceważenia, tylko do naprawy, a Bóg jest całościowy, nic nie robi częściowo. Ma tylko jedną logikę: albo wszyscy mają być zbawieni, albo… wszyscy.
Ale jak ktoś nie chce być zbawiony, to jego wola zostanie uszanowana.
Szkoda…
